Sen vurdun da ben ölmedim mi?

Yokluğunda ne ateşleri hasretimle yatkım da

Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi

Çölde su,mahpusta gün,oruçta ekmek gibi bekledim seni

Sense araya korkuluklar koydun.

Bitmez tükenmez engeller koydun…

Şimdi nerdesin diye sakın sorma

Sen çağırdın da ben gelmedim mi?

Sen varken darılmazdım çiçeksiz baharlara,

Yağmurlu havalara… bu kasvetli akşamlara

Sen varken

Bakıp içlenmezdim tren istasyonlarına

Otobüs duraklarına…

Sen varken ayrılanlara ağlamazdım…

Yıkılmazdım biten sevdaların ardından

Gidenlere küsmezdim

Kalanlara acımazdım…

Sen varken böyle üşümezdim-titremezdim

Masumdum, çocuklar gibi

Böyle delirmezdim-küfretmezdim…

Hele ölmeyi hiç düşünmezdim.

Şimdi soruyorum sana

Adı sevdaysa bu cehennemin

Sen yatkında ben yanmadım mı?

Biliyorsun bütün ‘yeşil ışık’ yaktım olmadı

Bütün korkularına ’arka çıktım’ olmadı

Dağlara merdiven dayadım olmadı

Haziranda kar oldum yağdım avuçlarına olmadı

Sevdim olmadı-yandım olmadı-taptım olmadı

Benden artık pes

Bu aşkın biletini istediğin gibi kes

Nasılsa gidiyorsun

Biliyorum git…

Ama ardında

Ağlayan bir çift göz

Paramparça bir yürek

Ve yıkılmış bir dağ görmek istemiyorsan

Çek silahını-daya sırtıma

Titrersem namerdim…

Sen vurdun da ben ölmedim mi?

Ahmet Selçuk iLKAN